:: WeLcOm3 tO mY wOrLd ::

 

วันนี้..มี How To สไตล์ ToXiC ~ aNg3L มาฝาก

อันเนื่องมาจากการงานที่ทำ นั้นหลีกเลี่้ยงมะได้เหลือเกินว่าต้องพบปะกับสิ่งมีชีวิต..

..โดยเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า..

V

V

V

V

V

"ลูกค้า"

 

สืบเนื่องมาจากจับพลัดจับผลูในสายงาน CS cum Secretary cum Administration..

คลำไปคลำมา..ปัจจุบันมาจบอยู่ที่สายงาน Sales Co. หรือที่แปลเปนไทยว่า "ทำงานเยี่ยงโค"

ไอแรกๆ ก้อเปน "โคเล็กๆ โคเด็กอนุบาล" อยู่, แต่ไหงกลายมาเปน Sales เกือบจะเต็มตัวซะงั้น!!

ทั้งๆ ที่ประกาศกร้าวมาตลอดว่า.."งาน Sales จะเปนงานสุดท้ายที่คิดอยากจะทำ"

ในเมื่อโดนสับขาหลอกมาถึงขั้นนี้แร้ว..ช้านก้อมีวิธีรับมือตามสไตล์ส่วนตัวเหมือนกาน!!

 

 

!!..แนะนำเฉพาะบุคคลที่มีระัดับความสามารถในการแยกแยะการกระทำอันเปนตัวอย่างได้..!!

 

 

สำหรับคนที่มีเลือดความเปน Sales สูง..ประเภท "ลูกค้า คือ พระเจ้า"

ประเภท "มะมีปากเสียง" สระเออ สระออ หรือที่เรียกว่า "Yes! Man.." ขอให้ข้ามไปได้เรยค่ะ!!

 

หากคนที่เคยทำงานกับช้านมาจะรู้ว่า..ช้านมะใช่คนที่มีความอดทนต่ำ แต่มานก้อมะสูงเช่นกาน!!

คือ ก้อว่ากานตามเหตุ ตามผล..อันนี้ตามแต่กาลเทศะ, ส่วนไอประเภทสถานการณ์ผิดปกติ..

จำพวก "เรื่องจริงผ่านจอ" หรือ สถานการณ์แบบ "เสียสติ" เนี่ย เรามีตัวอย่างมาให้ดู

โดยแบ่งตาม Lev. ดังนี้ :-

 

Lev.1  :  ลูกค้างุงิ

คงได้ประสบพบเจอกานมาบ้าง..กับลูกค้ืาที่เสียงชวนฝัน เปนลูกแมวขี้อ้อน ((งุ๊งงิ๊งๆ))

"เนี่ยคะ..อยากได้นั่น อยากได้นี่มากเรย, ขอเปนกรณีพิเศษเรยนะคะ ลองดูให้นิดนึงได้มั้ยคะ??"

โอ้ววว..นี่ถ้าเปนผู้ชาย มีหวังแทบจะคาบของเอาไปถวายแทบเท้ากานเรยนะเนี่ย!!

มะรุว่าติดมาจากอ้อนแฟนรึป่าว?? อาการแบบนี้มักจะเกิดกับลูกค้าในรายที่มีกรณีเร่งด่วน

อยากได้อะไรเปนพิเศษ หรือเกิดความผิดพลาดจากตนเอง..

 

How To :  งุงิ กลับ!! ในเมื่อจะมะคุยกานภาษาคนแร้ว ก้อหันมาคุยภาษาแมวกานเรยเอ้า!!

"เนี่ยคะ..ทราบค่ะว่าด่วน เราก้อพยามดูให้อยู่ เด๋วจะลองเร่งให้อีกทีนะคะ" ((บลาๆๆๆ))

โอ้โห..อ้อนซะนึกว่าเปนแฟนกานไปซะแร้ว!! ลูกค้าสไตล์นี้ จะดูแบ๊วๆ ออกแนวซารังแฮโย..

แต่จะมะได้ซีเรียสอะไรมากมาย คือแบบขอได้ก้อโอนะ โอมากเรย, ถ้ามะได้ ก้อจะมีอาการ

น้อยเนื้อต่ำใจ ทำท่าจะงอลเราเหมือนลืม "วันครบรอบ" ยังไงยังง้าน..ออกแนวขำๆ

แต่มะเคยคิดอยากเหนหน้าลูกค้าที่มาอ้อนเรยนะ!! เพราะเกรงว่า..เหนแร้วจะงุงิกานต่อมะไหว"

 

Special  :  ยังมีลูกค้าแบบพิเศษ 5 บาท..ออกแนวงุงิแบบมึนๆ ทั้งๆ ที่รู้ไอสิ่งที่ขอน่ะเปนไปมะได้!!

"ลดให้เปนกรณีพิเศษได้มั้ยคะ?? เนี่ยพอดีสั่งผิดมา 2 รอบแร้ว"

(เอ๊า คุณนาย สั่งผิดเอง..แร้วจะขอเพื๊ออออ??)

"แร้วแบบขอด่วนเรยนะคะ เนี่ยรอของอยู่เรย"

(คุณพี่คะ..กรุณารับบัตรคิว!! มีใครเคยบอกมั้ยว่าการแซงคิวมานมะน่ารัก)

"คราวที่แร้วยังให้ได้เรย คราวนี้่ก้อขอเหมือนกานแหล่ะนะคะ"

(เอ่อ พี่คะ น้องระบุลงไปแร้วว่า "กรณีพิเศษเฉพาะครั้งนี้เท่านั้น")

"ซื้อครั้งแรก ขอ credit เรยไ้ด้มั้ยคะเนี่ย??"

(ยอดเท่ากระปี๋มด, เอาเปน credit ซัก 12 ชั่วโมง..โอเคมั้ยคะพี่??)

 

 

แต่ลูกค้าพิเศษเทือกนี้มะได้เกิดมาเพื่อแอ๊บแบ๊ว..

เหมือนกับว่าที่แอ๊บไป เพราะผลประโยชน์เปนครั้งคราวเท่านั้น!! คุณลองมะตามใจเค้าดูสิ,

โอ้โห..จากไอที่งุงิ งุ้นงี้งุ้นงั้น จะเปลี่ยนไปทันที!! จะออกอาการเฉก "นางอิจฉาแอ๊บนางเอก"

คอจะเริ่มแข็ง เสียงจะสะบัด หางเหิงเสียงที่มีอยู่จะหายไป!! ลูกค้าพิเศษแบบนี้บางครั้งเค้าจะ

มี sense เชิงตรรกะความเปนจิงค่อนข้างตีบ หรือเรียกว่าออกเปนแนวแบบ "เด็กโดน spoil",

ชีวิตนี้มะเคยพานพบความผิดหวัง หรือปฏิเสธ..มีคุณนี่แหล่ะคนแรก!!

 

 

 

..นี่เปนเพียงแค่ตัวอย่างแรกที่นำเสนอ โปรดติดตาม Lev. ต่อไปใน entry หน้านะเจ้าคะ..

 

ป.ล.1 นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.."การมะเปน Sales เปนลาภอันประเสริฐ"

ป.ล.#1.1 มะแปลกใจว่าทำไมบางครั้ง Sales ถึงมีอาการคล้าย "คุงแม่ของเนเน่"

ป.ล.#1.2 เวลาทำอะไรมะได้..ก้อหันไปต่อยตุ๊กตากระตุ่ย!! ((ปั้กๆๆๆ)) 

ป.ล.#1.3 เนื่องจาก เปนบุคคลที่มะมีจิตวิญาณในการเปน Sales..

ป.ล.#1.4 ทำให้มุมมองในการทำงานต่างจากคนอื่นอย่างเหนได้ชัด!!

ป.ล.#1.5 ลูกค้าทั้งหลายก้อคงอยากเหนหนังหน้าช้านเหลือเกิน..

ป.ล.#1.6 5555+ งานนี้มะได้เผาลูกค้านะคะ..

ป.ล.#1.7 เรียกว่าเล่าให้ฟังขำๆ ดีกว่า

ป.ล.#1.8 เพราะก้อมะได้บอกว่าสิ่งที่ช้านทำคือสิ่งที่ดีที่สุด ถูกต้องที่สุด

ป.ล.#1.9 Don't try this @ yr office..!! ((เอิ้กส์)) 

ออกตัวล้่อฟรี มาจนถึงที่ล่าสุดซะที..

หลังจากที่ "เด็กหญิงวัลลี" วิ่งว่ายวนเวียนกลางท้อง'เลอยู่หย่อมใหญ่ๆ

เปียกปอน ขมุกขมอมดูแร้วประหนึ่งเหมือน "ลูกหมูดำตกน้ำครำ" ยังไงยังงั้น..!!

ผ่านไปสองสามเดือน..ชีวิตของเด็กหญิงตัวดำๆ ยังคงเปน "ลูกผี ลูกคน"

(ค่อนไปทางลูกแรกมากกว่าอ่ะนะ)

 

แร้ว loop ชีวิตครั้งใหม่ก้อเริ่มต้่น..เกี่ยวกับบริษัทบำบัดอะไรเกี่ยวกับ ลมๆ โรงงานๆ เนี่ยหล่ะค่า!!

บอกชื่อไปคงต้อง "ห๊ะ" กานซักสองสามรอบ..ถึงสะกดชื่อบริษัทก้อใช่ว่าจะอ่านถูกอ่ะน๊า..

ดูเหมือนจะขยัน..แต่กลับหนืดดดไปในบัดดล, ดูเหมือนจะเจ๋ง..กลายเปนเจ๊งไปซะงั้น!!

กว่าจะนำพาตัวตึ๋งหนืด สมองเจ๊งๆ ผ่านเส้นยาแดง..ก้อผ่าไปแร้วอีกหลายแปด ((เหอๆ))

ช่างมีเรื่องให้สะเทือนใจได้ทั้งงานราษฏร์ งานหลวงอยู่เปนระลอกๆ

 

มะทันไร..จากชีวิตสาว (ค่อนชาน) เมือง

ก้อต้องพลิกผันกระทันหัน..ระลอกที่หนึ่งด้วยกานรักษาความมั่นคงของบริษัทเรยจัด Vote 

"Lay Off" คนออก..ซะอย่างงั้น!! ช่างสร้างความตกตะลึง พรึงเพริด เอ๋อเหรอกานได้ยกใหญ่!!

พระเจ้าช่วย อยู่ดีๆ เพื่อนที่นั่งข้างๆ กาน เหนหน้ากาน..ก้อต้องโดนอัปเปหิไปแบบไร้ข้อยกเว้น!!

 

มะทันไรระลอกที่สองก้อตามมาติดๆ

สาว (ค่อนชาน) เมือง ก้อต้องระเห็จระเหเร่รอนไปอยู่ชายแดน เอ้ย! ชานเมืองอย่างเสียมะได้!!

หลังจากระดมพลช่วยกานร้องแร่แห่กระเชิง..ก้อได้ค่าปลอบประโลมจิตที่ขวัญหนีดีฝ่อมา

แต่ไอการต้องเดินทางไปกลับบ้าน - ที่ทำงาน ด้วยเวลา 6 ชั่วโมงสุทธิต่อวัน..นับเปน 1 ใน 6

ของชีวิตกานไปเรยทีเดียว!! ไหนจะสุขภาพกาย ไหนสุขภาพจิต ไหนจะสุขภาพทางการเงิน..

กระนั้นแร้ว.."เด็กหญิงวัลลี" จำต้องมุ่งหน้าสู่ผืนนาอันกว้างใหญ่ในแดนมหัศจรรย์..

โดยพยามสมมติว่า ตัวเองเปน "เด็กหญิงอลิซ ในดินแดนสะวันนา"  ดูดีขึ้นแม๊ะ?!?

 

ยังนับว่าโชคดีที่เจ๊ขราที่เคารพได้มาเบิกทาง นำทางมาก่อนแร้นนน..

งานนี้ อิช้านก้อเรยทำตาปริบๆ  บอก.."เจ๊ขรา ได้โปรดรับนู๋เข้าบ้าน AF ด้วยเถอะ"

ทำให้ในขณะนี้ความหนาแน่นของบ้าน AF จะมีปริมาณ 5 คนสุทธิ..มินับรวมขาจร ขาประจำ

ขาที่มาขออาศัยพักพิงเปนครั้งคราว ทั้งแบบชั่วคราว และค้างคืนอีกมะรุอีกกี่ชีวิต..!!

คงเกิดคำถามแร้วสินะ..บ้าน AF คืออะไร?? แร้วเรื่องราวจะเปนยังไงต่อไป อิท่าไหนหล่ะเนี่ย??

 

..ขอแนะนำตัวละครใหม่..

V

V

V

 

AF 1 --> เจ๊ขรา..เจ๊ใหญ่ ซือเจ๊ สตรีตัวน้อยแห่งบ้าน AF ที่มะเคยหวั่นแม้วันมามะปกติ!!

 

AF 2--> เด็กชายตุ้ยนุ้ย..หรือน้องตุ้ย หนุ่มผู้มีจุดยืน รวมถึงความเปนชาวกรุ๊ป o ที่สูงม๊ากกกกก!!

 

AF 3--> เด็กหญิงกะปิ..สตรีผู้มี battery ที่สามารถ alert ได้ตลอดเวลา ทั้งร่างกาย & ริมฝีปาก!!

 

AF 4 --> เด็กชายซีนดี้..บุคคลที่ประกาศกร้าวว่าตนมิใช่ art ตัวพ่อ แค่มีโลกส่วนตัวสไตล์ AB เท่านั้น!!

 

AF 5 --> และเด็กหญิงวัลลี..เอ้ย! เด็กหญิงอลิซ ในภาคดินแดนมหัศจรรย์แห่งท้่องทุ่งสะวันนา!!

V

V

V

..To Be Continue นะค๊า..

 

หลังจาก วึ้นวือๆ กับเรื่องนู่นนี่นั่นอยู่พักใหญ่..

การเดินออกมาจากที่เก่ามะใช่เรื่องง่าย & เรื่องที่อยากทำ!!

แต่ด้วยส่วนตัว..มะสามารถจะจัดการอะไรให้ได้ดี ช้านก้อนอยด์รับทาน

จึงต้องหยุด!! แร้วหันมาจัดการเรื่องของตัวเองซะให้เรียบร้อย..

 

ตอนนั้นเหมือนชีวิตของ "เด็กหญิงวัลลี" แทบจะล้มทั้งยืน!!

หลายเรื่องราวประดังประเดเข้ามา..จนรู้สึกค่อนขอดกับโชคชะตาว่า..

"จะเอาให้ตายกานไปเรยมั้ย??"

 

กระนั้นแร้ว "เด็กหญิงวัลลี" ก้อมองย้อนกลับไปว่า..

"ช้านก้อเคยมีประวัติล้มหมีด้วยมือเปล่าได้นี่ เรื่องแค่นี้จะมายอมแพ้แร้วรึ?!?"

นึกได้เช่นนั้นแร้ว..ก้อรวบรวมพลังอึดเฮือกสุดท้าย เพื่อจัดการทุกอย่างทันที!!

ช้านเสียเวลากับการจัดการความคิด ลำดับสิ่งต่างๆ ทั้งเรื่องตัวเอง & เรื่องที่บ้านไประยะใหญ่

 

ใช่ค่ะ.."เด็กหญิงวัลลี" มีแด๊ร่วมหุ้นลงทุน เปิดบริษัท ทำโรงงาน & มี๊เปนผู้จัดการดูแลอีกที

ปุจฉาจึงบังเกิด : ถ้ากระนั้นแร้ว "เด็กหญิงวัลลี" มาทำกระตุ่ยแมวอะไรอยู่เล่า??

วิสัจฉนากลับว่า : ช้านอยากขวนขวายหาประสบการณ์ด้วย "มือ" & "ใจ" ของตัวเอง!!

ช้านเคยไปที่บริษัทตั้งแต่สมัยยังเรียนอยู่ ไปดู ไปจับ ไปช่วยตั้งแต่เรื่องดูแลเอกสารต่างๆ

ยันไปถึงนั่งต่อสายพานเครื่องก้อทำมาแร้ว!! แต่มานมะใช่..นั่นมะใช่สิ่งที่ดาวต้องการ!!

 

 

มีแต่คนบอกว่า..สบายดีออก มีคนปูทางไว้ให้แร้ว, แต่ช้านคิดเหมือนใครเค้าซะที่ไหน..

ช้านถือคติที่ว่า "ถ้าช้านเปลี่ยนแปลงโลกมะได้ ช้านก้อขอสร้างโลกของช้านเอง" 

ช้านมองว่าก่อนที่ช้านจะไปเปนนายใครได้..ช้านก้อต้องหัดเปน "ลูกจ้าง" ใครให้ได้ก่อน!!

แร้วดูสิ..ที่ผ่านๆ มา ช้านทำได้ดีเชียว!! ช้านกลายเปนคน "เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ"..

ทำงานด้วยแรง มากกว่าสมอง!! ตะบี้ตะบันทำ จนมะรุว่าควรจัดการกับมานยังไงดี..!!

ประสบการณ์ที่ได้มา สอนช้านหลายอย่าง..ทั้งในแง่ของการทำงาน & ความคิดอย่างเปนระบบ

(เชื่อเถอะค่ะ ถึงแม้จะมะได้ดีเด่อมาก แต่ว่าที่เหนอยู่ทุกวันนี้ มานถูกกลั่นกรองมาบ้างแร้ว)

 

ถึงวันนี้ ช้านต้องออกมาเผชิญกับช่วงวิกฤตที่สุด ของบริษัทที่บุพการีสร้างมากับมือ..

แม้จะพยามแค่ไหน, แต่การวางฝังองค์กร และวิถีทาง ทางธุรกิจมานถูกวางมาแบบเฝือๆ

จึงทำให้การดำเนินธุรกิจแบบ "ไอหนุ่มหมัดเมา" เดินตุปัดตุเป๋ อย่างคนสิ้นสติ ไร้จุดหมาย!!

แต่ละทั่นก้อมีวิทยายุทธ์ หากรู้จักนำมาใช้, กลายเปนว่ามีอยู่ แต่งัดมาใช้มะเหมาะซะมากกว่า..

จะโทษใครไปก้อเท่านั้น..เพราะเพื่อนร่วมหุ้นแต่ละคน ก้อคิดว่าตัวเองเก๋าเกมส์ซะเหลือเกิน!!

 

ส่วนช้านมานก้อเปนแค่ "เด็ก" นั่งอมนิ้วมือไปเรื่อย..

แต่เอาเถอะ มีตัวอย่างให้เหนอยู่เต็มตา, ก้อเลือกไปสิว่า..จะจด จะจำ จะทำแบบไหน?!?

 

สุดท้าย ทุกอย่างก้อจบ!! เศรษฐกิจทรุด..การแสดงปิดม่าน..ธุรกิจต้องปิดตัวลง!!

ช้านเข้าใจว่า แด๊กับมี๊ทำดีที่สุดแร้ว, ทั้งหลายทั้งปวง มานมะได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยเพียงปัจจัยเดียว

ต่อให้ประสบการณ์นานแค่ไหน หากมัวแต่คิดว่าตัวเองเจ๋ง จนลืมมองไปว่า..นี่มานคือ "ธุรกิจ"

มานใช่เล่นขายขนมครกแถวบ้านสมัยๆ เด็กๆ ที่ไหนกัน!! เพียงมะถึง 10 ปี..ทุกอย่างก้อจบลง!!

 

จิงๆ ช้านมี plan จะให้แด๊กะมี๊หยุดทำงานอยู่แร้ว เพราะทั้งสองคนก้อแซยิดปากานเข้าไปแร้ว!!

มองหาลู่ทางไว้หลากหลายทางเลือก, แต่แด๊กะมี๊ ก้อกัวเกินกว่าที่จะลงทุนทำอะไรในเวลานี้..

ช้านต้องปล่อยให้สองตายายคิดอะไรๆ กานไปพลางๆ ในขณะที่ช้านก้อกลับออกมาวิ่งวนใน

"วัฏจักรมนุษย์เงินเดือน" อีกครั้งหนึ่ง!!

 

..โปรดติดตามตอนต่อไป..